Lato, choć bywa kapryśne, nieco nas rozpieszcza. Przyzwyczajamy się do lżejszych ubrań, ciepłe dni usypiają czujność. Jednak przychodzi moment, w którym słońce zatacza mniejsze półkola i zaczyna robić się zdradliwie chłodniej i chłodniej. Przychodzi jesień i trzeba już nie tylko cieplej się ubrać, ale także zadbać o to, by nasz organizm był odpowiednio przygotowany na deszczowe i wietrzne dni. Czas, by częściej sięgać po witaminy, które poprawią naszą kondycję i przede wszystkim odporność.

Mleko ryżowe to coraz popularniejsza alternatywa dla mleka krowiego. Skąd wzięła się ta popularność? Dlaczego dzisiaj coraz łatwiej dostać produkt pochodzenia roślinnego, który z powodzeniem zastępuje tradycyjne mleko? Odpowiedź wydaję się prosta. Jest to doskonały produkt dla wegan, ale najważniejsze wydaje się to, że mogą go spożywać osoby uczulone na laktozę i gluten. Napój ryżowy charakteryzuje się dużą zawartością białka (więcej niż w mleku krowim) i wapnia. Wpływają one na prawidłowy rozwój kości i ich odpowiednią gęstość. Szczególnie poleca się spożywanie mleka ryżowego osobom, które mają kruche kości, walczącym z nadwagą lub tym, którzy pracują nad muskulaturą.

Szczególnym kultem maca była otoczona już przez starożytnych Inków. Dzisiaj, kiedy potwierdzono zdrowotne właściwości macy, ten naturalny suplement jest ceniony za swoje unikatowe właściwości. Maca dodaje nam energii, poprawia kondycję skóry oraz włosów. Specjaliści wskazują na to, że maca to doskonała propozycja dla kobiet w ciąży, będących w trakcie laktacji, a także dla osób będących w stanie niedożywienia i dla dzieci w okresie intensywnego wzrostu. To jedno z najzdrowszych ziół rodem z peruwiańskich And. NASA zakwalifikowała ten korzeń do grupy produktów superfoods, które jest odpowiednie nawet dla kosmonautów.

Jak donosi historia grzyby shiitake rozpoczęły swoją kulinarną wędrówkę jeszcze na początku naszej ery. W 199 roku japońskie plemię Kyusuyu podarowało grzyb cesarzowi Chuai. Późniejsze badania podważyły tę datę i dzisiaj uważa się, że kolebką tych grzybów są Chiny, w granicach których odnaleziono jeszcze starsze podania dowodzące stosowania shiitake. I to prawdopodobnie z Państwa Środka bierze się tradycja uprawy twardnika japońskiego, którą opracowana w czasach panowania dynastii Song (960-1127 r. n.e.).Dzisiaj grzyb jest już znany niemal na całym globie. Jego walory kulinarne i właściwości zdrowotne sprawiają, że zawitał do największych restauracji, jak i do domowych kuchni. 

Ostryż długi, ostryż Zohary, żółcień czy szafran indyjski to tylko kilka nazw egzotycznej kurkumy. Przyprawa uprawiana jest głównie w Indiach oraz w krajach, w których panuje tropikalny klimat – m.in. na Sri Lance, Tajwanie, w Bengalu czy w Peru. W kuchni azjatyckiej stosowana jest od tysiącleci. Chińscy i hinduscy uzdrawiacze pozostawili zapiski, z których wynika, że już w 600 r. p.n.e. stosowano przyprawę lecząc choroby układu oddechowego, niedrożności wątroby czy wrzodów oraz stanów zapalnych.

Przyprawy do dziś używa się w rytuałach religii hinduskiej, kurkuma służy również jako barwnik do świętych szat. Ale zastosowanie żółcienia jest o wiele szersze, doskonale uzupełni każdą kuchnię, ma wiele zdrowotnych właściwości i przepiękny aromat.

Ekstrakt z pokrzywy indyjskiej, innymi słowy forskolina, wywodzi się z medycyny ajurwedyjskiej oraz hinduskiej. Od wieków stosowano ją w przypadkach wielu chorób. Na Dalekim Wschodzie ekstrakt z pokrzywy stosowany jest w przypadkach problemów z układem trawiennym, otyłości, przy dolegliwościach sercowo-naczyniowych, chorobach układu oddechowego, nadciśnieniu tętniczym, jaskrze czy łuszczycy.

Wegetarianizm i weganizm zyskują coraz większą popularność. Wymagające dyscypliny odżywianie straciło już status nowo-mody i stało się stałą częścią stylu życia wielu ludzi na całym świecie. Dieta wegańska i wegetariańska wymaga stosowania pełnowartościowych zamienników produktów pochodzenia zwierzęcego. Takimi zamiennikami są produkty pochodzenia roślinnego, jednym z nich jest coraz częściej spotykane na półkach białko konopne. Czy jego popularność jest uzasadniona, czy warto uzupełnić wegańskie menu o ten produkt?

Nazywana „królową” ajurwedy ashwagandha od tysiącleci służy w Indiach jako naturalny medykament. Do nas dotarła stosunkowo niedawno i już zdążyła wzbudzić spore zainteresowanie. Nie powinno to jednak dziwić, indyjski żeń-szeń wykazuje szereg korzystnych dla organizmu właściwości. Warto poznać nieco bliżej egzotyczną roślinę i sprawdzić czy nie będzie doskonałym uzupełnieniem diety.

Potoczna nazwa karobu ma swoje korzenie w Biblii. Przypuszcza się, że Ewangelie Mateusza i Łukasza wspominają o Janie Chrzcicielu, który żywił się miodem i… szarańczą. W rzeczywistości chodziło o szarańczyn strąkowy, czyli karob. Też od Jana Chrzciciela roślina zawdzięcza swoją potoczną nazwę.

Karob, to innymi słowy mączka chleba świętojańskiego lub guma karobowa. Są to nasiona znajdujące się w strączkach drzewa karobowego (inne nazwy to szarańczyn strąkowy, chlebowiec świetojański lub ceratonia) zmielone na proszek. Charakterystyczną cechą drzewa jest to, że jest ono wiecznie zielone. Występuje głównie w krajach basenu Morza Śródziemnego oraz w Indiach i Australii. Najczęściej karob występuje w formie proszku, ale spotkać go można także w postaci melasy.

Mityczny cesarz chiński Shennong, zwany „Boskim Rolnikiem” miał uprawiać cynamon w swoim zielniku już 5000 lat temu. Postać pochodzi z chińskiej mitologii i ma dowodzić, że uprawa roślin dla starożytnych Chińczyków odgrywała kluczową rolę i mieli na tym polu niemało osiągnięć. Ile w tym prawdy? W końcu to mity i trudno jednoznacznie stwierdzić czy cynamon swoją wędrówkę rozpoczął właśnie z Chin. Pewne jest to, że cynamonowiec chiński (innymi słowy wonny lub kasja) był niezwykle cennym produktem w Państwie Środka.

Taoiści uznawali cynamon za pokarm bogów. Kora, potłuczona na miazgę, była jednym ze składników eliksiru nadającego ciału boski złoto-żółty kolor oraz siłę – yang. Noszenie go przy sobie miało oddalać wszelkie choroby,  ale w rzeczywistości prawdopodobnie pozwalało znieść przykry zapach, który panował na ulicach większych osad.

Mówi się też, że łączenie cynamonu z Chinami jako kolebką tej przyprawy to błąd. Bowiem popularny cynamon cejloński mylony jest z inną odmianą cynamonowca – z kasją, czyli wspomnianym już mniej szlachetnym cynamonowcem wonnym. Te dwie odmiany jednak trochę się od siebie różnią. Na świecie większą sławę i większe uznanie zdobył ten z Cejlonu i to z jego powodu toczono wojny.