Ekstrakt z pokrzywy indyjskiej, innymi słowy forskolina, wywodzi się z medycyny ajurwedyjskiej oraz hinduskiej. Od wieków stosowano ją w przypadkach wielu chorób. Na Dalekim Wschodzie ekstrakt z pokrzywy stosowany jest w przypadkach problemów z układem trawiennym, otyłości, przy dolegliwościach sercowo-naczyniowych, chorobach układu oddechowego, nadciśnieniu tętniczym, jaskrze czy łuszczycy.

Wegetarianizm i weganizm zyskują coraz większą popularność. Wymagające dyscypliny odżywianie straciło już status nowo-mody i stało się stałą częścią stylu życia wielu ludzi na całym świecie. Dieta wegańska i wegetariańska wymaga stosowania pełnowartościowych zamienników produktów pochodzenia zwierzęcego. Takimi zamiennikami są produkty pochodzenia roślinnego, jednym z nich jest coraz częściej spotykane na półkach białko konopne. Czy jego popularność jest uzasadniona, czy warto uzupełnić wegańskie menu o ten produkt?

Nazywana „królową” ajurwedy ashwagandha od tysiącleci służy w Indiach jako naturalny medykament. Do nas dotarła stosunkowo niedawno i już zdążyła wzbudzić spore zainteresowanie. Nie powinno to jednak dziwić, indyjski żeń-szeń wykazuje szereg korzystnych dla organizmu właściwości. Warto poznać nieco bliżej egzotyczną roślinę i sprawdzić czy nie będzie doskonałym uzupełnieniem diety.

Potoczna nazwa karobu ma swoje korzenie w Biblii. Przypuszcza się, że Ewangelie Mateusza i Łukasza wspominają o Janie Chrzcicielu, który żywił się miodem i… szarańczą. W rzeczywistości chodziło o szarańczyn strąkowy, czyli karob. Też od Jana Chrzciciela roślina zawdzięcza swoją potoczną nazwę.

Karob, to innymi słowy mączka chleba świętojańskiego lub guma karobowa. Są to nasiona znajdujące się w strączkach drzewa karobowego (inne nazwy to szarańczyn strąkowy, chlebowiec świetojański lub ceratonia) zmielone na proszek. Charakterystyczną cechą drzewa jest to, że jest ono wiecznie zielone. Występuje głównie w krajach basenu Morza Śródziemnego oraz w Indiach i Australii. Najczęściej karob występuje w formie proszku, ale spotkać go można także w postaci melasy.

Mityczny cesarz chiński Shennong, zwany „Boskim Rolnikiem” miał uprawiać cynamon w swoim zielniku już 5000 lat temu. Postać pochodzi z chińskiej mitologii i ma dowodzić, że uprawa roślin dla starożytnych Chińczyków odgrywała kluczową rolę i mieli na tym polu niemało osiągnięć. Ile w tym prawdy? W końcu to mity i trudno jednoznacznie stwierdzić czy cynamon swoją wędrówkę rozpoczął właśnie z Chin. Pewne jest to, że cynamonowiec chiński (innymi słowy wonny lub kasja) był niezwykle cennym produktem w Państwie Środka.

Taoiści uznawali cynamon za pokarm bogów. Kora, potłuczona na miazgę, była jednym ze składników eliksiru nadającego ciału boski złoto-żółty kolor oraz siłę – yang. Noszenie go przy sobie miało oddalać wszelkie choroby,  ale w rzeczywistości prawdopodobnie pozwalało znieść przykry zapach, który panował na ulicach większych osad.

Mówi się też, że łączenie cynamonu z Chinami jako kolebką tej przyprawy to błąd. Bowiem popularny cynamon cejloński mylony jest z inną odmianą cynamonowca – z kasją, czyli wspomnianym już mniej szlachetnym cynamonowcem wonnym. Te dwie odmiany jednak trochę się od siebie różnią. Na świecie większą sławę i większe uznanie zdobył ten z Cejlonu i to z jego powodu toczono wojny.

Nazywana „mlekiem Matki Ziemi” spirulina posiada wyjątkowe właściwości, które wspomagają zdrowie człowieka. Zielono-niebieska alga morska uprawiana jest w specjalnie wybranych miejscach. Uprawy muszą być prowadzone w szczególnie sprzyjających warunkach środowiskowych i klimatycznych. Regiony, które spełniają warunki do hodowania alg to Chiny, Indie, Tajwan, Japonia, Hawaje oraz Meksyk i rejon Czadu.

Bataty stają się z roku na rok coraz bardziej popularne i są też coraz łatwiej dostępne. Tzw. słodkie ziemniaki trafiają do jadłospisu ze względu na swoje walory smakowe, ale także dlatego, że biją na głowę tradycyjne kartofle jeśli chodzi o wartości odżywcze i zdrowotne. Czy w takim razie warto się jeszcze zastanawiać nad tym czy włączyć je do swojej diety? Sprawdźcie jakie właściwości ma wilec ziemniaczany, czyli słynny batat.

Tokotrienole wspólnie z tokoferolami składają się na witaminę E. Są to organiczne związki chemiczne, które wykazują się właściwościami antyoksydacyjnymi. Wysokie stężenie tokotrienoli występuje np. w orzechach, wielu nasionach i olejach roślinnych. Przeprowadzone badania na tokotrienolach dowodzą, że wykazują one zdolność do obniżania poziomu cholesterolu we krwi i mają prozdrowotny wpływ na układ sercowo-naczyniowy.

Wiedza na temat tokotrienoli jeszcze do niedawna była stosunkowo niewielka. W ostatnich latach zintensyfikowano badania nad tym elementem witaminy E i naukowcy odkryli wiele niezwykle ciekawych informacji. Okazuje się, że tokotrienole to silne przeciwutleniacze, które mają wspomniane już zdolności obniżające poziom cholesterolu we krwi, chronią także organizm przed niektórymi toksynami, m.in. glutaminianem.

Woda różana? Do czego służy, jak ją stosować?
Róża damasceńska, stulistna czy też francuska. Nazwy brzmią tak samo elegancko, jak wyglądają te przepiękne kwiaty. Okazuje się, że na ich bazie powstaje woda różana. Taka woda roztacza przepiękny, ciepły i miodowy aromat. Poza walorami zapachowymi produkt jest także bardzo skuteczny w pielęgnacji ciała, ma również właściwości prozdrowotne, dzięki temu że zawiera rozpuszczalne w wodzie cząsteczki surowca roślinnego. Skąd bierze się woda różana? To swego rodzaju „efekt uboczny” produkcji oleju różanego, powstaje podczas hydrodestylacji.

„Kobiece zioło” – tak często nazywany jest niepokalanek mnisi, innymi słowy zwyczajny lub pospolity, ze względu na swoje silne właściwości estrogenne. Jednak nie tylko kobiety mogą czerpać z niego korzyści. Niepokalanek podnosi także płodność u mężczyzn.

Naturalnym środowiskiem dla tej rośliny są miejsca ciepłe i wilgotne. Występuje w północnej Afryce, środkowej Azji, a także w południowej i we wschodniej Europie. W Polsce niepokalanek mnisi nie występuje.